Go big or go home – Nappstraumen oktober ‘26
Twee keer eerder waren we in Nappstraumen op de Lofoten geweest met onze visgroep. Grote skrei, raketten van koolvissen en lengen zo groot als pvc-pijpen waren aan boord gehengeld. Maar de power en kracht van de heilbot waarmee we in Mefjord Brygge 12 jaar geleden kennis maakten, hadden we in Nappstraumen nog niet ervaren.
In de herfst komen de heilbotten naar ondieper water, en heb je volgens de boekjes een grotere kans om een (grote) heilbot te vangen. Voor ons weer eens een nieuw jaargetijde om naar Noorwegen af te reizen, dus bij Cordes Travel geboekt voor begin oktober. Enigszins in de hoop niet midden in de eerste sneeuwstormen terecht te komen, want dat was de laatste keer met het skrei vissen in april wat minder goed bevallen. Inmiddels is de gemiddelde leeftijd van onze visgroep met de jaren meegestegen, dus voor de oudjes (waarvan Hans als oudste bijna 80 lentes telt) was er gekozen voor de gidsboot met gids voor de hele week. Deze zou verder bemand worden door de 70-plussers Peter, Fred en Jan.
Na een bijna perfecte reis bleek alleen de hengelkoffer een paar vliegtuigjes later naar de Lofoten te zijn gevlogen. De temperatuur ter plekke was nog erg hoog voor de tijd van het jaar, sneeuw was er nog helemaal niet gevallen. Wel aangenaam visweer dus met 10-15 graden en een matige wind de eerste dagen. Op de eerste dag hadden we de mazzel om meteen aan de Noordkant uit te varen naar de open oceaan. Dat was volgens de visgids de afgelopen 2-3 weken niet mogelijk geweest vanwege de wind. Daarmee schoten de visverwachtingen binnen onze groep uiteraard ook meteen naar recordhoogte.
Maar zo’n eerste dag op het open water is voor iedereen toch weer even wennen, dus hier en daar werd er wat van het ontbijt gevoerd op de visplekken. Het mocht de vangst helaas niet helpen want die was matig op deze eerste dag. Een mooie kabeljauw die de aasvis op de heilbotlijn van Stefan te grazen nam, gaf aan boord de nodige opwinding. Maar leidde bij het aan de oppervlakte komen van de vis toch tot een lichte teleurstelling. Onze hoop is namelijk gevestigd op het vangen van een grote heilbot deze week. Gelukkig hadden we nog wel genoeg vis voor een maaltje kibbeling gevangen vandaag, dus Chef-kok Dai kon aan de slag. Dit was een voorproefje voor wat er de rest van de week zou volgen, want er werden vele culinaire hoogstandjes op tafel getoverd. Ook werd er culinair geëxperimenteerd met verse rauwe makreel sashimi aan boord en zee-egel sashimi vers van het mes.
De tweede dag was het wederom mogelijk om aan de Noordkant te vissen, maar wel dicht bij de kust vanwege de wind. Onder begeleiding van visgids Gustav werd er besloten om naar de Gimsoystraumen te varen. Dit is een topstek voor heilbot ergens halverwege tussen Nappstraumen en Vesteralen, een kleine 2 uur varen heen en ook weer terug. Allereerst voor de kust op de aasvis en eigenlijk kregen we daar de beste drift van de hele week. In een uur tijd werden vele kabeljauwen van tegen de meter geland, elke shad of pilker werd onmiddellijk gegrepen. Geregeld alle vier de hengels in beide boten krom, dat geeft altijd een mooie chaos. Dit gevoel is toch ook een van de redenen om naar Noord-Noorwegen af te reizen. Met het oog op de weersvoorspelling voor de komende dagen werden de viskisten in een uurtje gevuld met de maaltijden voor de rest van de week. Peter zette uiteindelijk de grootste vis op zijn naam met 95 cm en mocht zich de voorlopige bekerwinnaar noemen.
Op een gegeven moment dook er op deze stek uit de diepte ook nog een monster van een heilbot op die achter Dai zijn shad aan zwom. De heilbot kwam helemaal tot het wateroppervlak, om daar met zijn staart naar ons te zwaaien. Het water spatte metershoog op en de heilbot verdween weer de diepte in. Dai liet nog snel zijn shad zakken maar kon geen contact meer krijgen met deze heilbot van minimaal anderhalve meter. Even later kreeg Dai wel een hele grote vis aan de lijn maar deze schoot los en we hebben helaas nooit kunnen zien of dit dan een heilbot was.
De visgids besloot dat we door moesten naar de Gimsoystraumen dus met enige pijn in het hart werd deze stek verlaten. We waren echter met de missie gekomen om grote heilbot te vangen, dus daar moeten offers voor gebracht worden in zo’n week. Bij de Gimosystraumen wederom een valse bingo van Stefan in de vorm van een grote kabeljauw die op de aasvis was gedoken. Met een maximaal aantal hengels werden de Gimsoystraumen uitgekamd, maar helaas gaf de heilbot niet thuis. Nadeel van deze vorm van passieve visserij met heilbot lijnen met aasvis is dat na 3-4 uur de verveling enigszins begint toe te slaan aan boord. Er werd besloten op de terugweg nogmaals de stek van eerder die morgen aan te doen, maar het bekende belletje had blijkbaar nu niet geklonken.
De derde dag was qua weer en wind een cadeautje, beide vielen positief mee. Er werd in de ochtend nog voorzichtig gestart in de Nappstraumen op heilbot, maar na groen licht van de visgids werden toch de verder op zee gelegen stekken voor koolvis en kabeljauw opgezocht. Zeer taaie visserij waarbij 10-15 stekken op verschillende dieptes werden afgevist maar de grote koolvis en kabeljauw kregen we niet te pakken. Toen de golven in de middag toch steeds hoger werden zijn we wederom in de Nappstraumen op de heilbot gaan vissen. Helaas zonder resultaat. Gelukkig was de andere boot met de visgids nog op de platvis gegaan en werd er een leuk maaltje scharren bij elkaar gevist.
Binnen het uur volgde vervolgens de weeromslag, harde wind en regen die ook de komende dagen het vissen onmogelijk zouden maken. Dat is natuurlijk ook direct het nadeel van vissen op de Lofoten in deze periode van het jaar. De volgende dagen werden dus gevuld met bezoekjes aan het mooie plaatsje Reine, een koffietentje in Leknes en een viskwekerij in Ballstad. En veel middagdutjes en spelletjes doen. Ook de laatste visdag dreigde in het water te vallen door de wind.
In de ochtend mochten we van de visgids uiteindelijk toch voor een paar uurtjes het water op, maar alleen op stekken met zicht op de haven. In onze boot werd al snel besloten om wat aasvisjes te vangen en nog eenmaal alles in te zetten op een heilbot. Op de Glory Hole stek werd een drift gemaakt toen Dai ineens dacht vast te zitten. Omdat Dai al één en ander verspeeld had deze week werd de hengel aan Robbie gegeven. Door de hoge golven en wind heen begon de hengeltop echter opeens een teken van leven van vis te geven. Dikke runs naar beneden volgden en voor we het wisten waren we in gevecht met iets van een formaat deur onder de boot.
Het voorspel was net 10 minuten aan de gang toen de visgids opriep aan alle boten om terug te keren naar de haven vanwege het weer. Gelukkig was de heilbot aan de lijn een geldige uitzondering op dit bevel. Een klein anderhalf uur en 4 wisselingen van de hengel tussen Robbie en Stefan verder, konden we eindelijk een glimp opvangen van de heilbot formaatje deur die aan de lijn zat. We eindigden met de boot uiteindelijk anderhalve kilometer verderop ten opzichte van het startpunt van de aanbeet. Allemaal zwaar onder de indruk van de kracht en power van een heilbot met dit formaat, maar tegen 2 man van dezelfde gewichtsklasse was de heilbot niet opgewassen.
Na het vastzetten naast de boot kon de heilbot opgemeten worden: een ongelooflijke lengte van 181cm lag voor ons in het water naast de boot. Geschat gewicht van 80-85kg volgens de boekjes. Na de nodige foto’s en video’s, wat nog niet eenvoudig was met hoge golven en veel wind, werd de heilbot weer de diepte in gestuurd. We waren om kwart voor elf weer terug in de haven maar hadden genoeg om over na te praten voor de rest van de dag, en dagen, weken, maanden, jaren daarna. De missie was geslaagd, bizar hoe één vis een reis (op visgebied dan in ieder geval) kan maken of kraken.
De thuisreis kon beginnen met het voorlopige seizoensrecord voor wat betreft heilbot gevangen in kamp Nappstraumen in onze koffer. Dat doet je ook meteen nogmaals beseffen hoe uniek het is om een dergelijke vis te mogen vangen en dat avontuur met zijn allen binnen onze visgroep te delen als een dierbare herinnering.
Maarten
