Reisverslag Nappstraumen 2026
PENN Nappstraumen Festival 27-05 tm 03-06-2026
Dinsdagmorgen, de dag voor vertrek is de voorpret al begonnen. Veel te zware koffers, inchecken, de laatste checklijsten van Raffie afwerken en dan nog een dag werken waar je eigenlijk helemaal geen zin meer in hebt. Dan komen de eerste berichten binnen van Raffie en Linda, in de app gelijk discussie of we dan nog wel kunnen vissen de eerste dag. Het maakt ook geen klap uit, de reis is eigenlijk op dinsdag al begonnen!
Vanuit Zeeland gaan we met 8 man op pad, 2 gaan er een dag van tevoren al met de trein. De rest gaat de volgende ochtend het wekkertje zetten… als dat nog nodig is, want gezien de berichtgeving zit de adrenaline er al goed in. De vliegreis is wel even wennen voor een doorgewinterde reiziger die 90% van zijn tijd rechtstreekse vluchten boekt. Overstappen in Oslo duurde best lang, daarna in Bodø ging het als een trein. Vervolgens mochten we in een opgevoerd vliegtuig wat je ook op Midden-Zeeland zou kunnen verwachten. Geinig om te zien hoeveel mannen daar in de stress van waren. Een busje deodorant had geen kwaad gekund.
Bij aankomst bleek dat er nog een flinke berg koffers niet was, dit gaf wel wat strijd. Eenmaal bij de huisjes ga je beseffen in welke schitterende omgeving je bent aangekomen. Snel een blik bier en een sigaar en dan buiten op het balkon eens een rondje lopen en genieten. We zijn aangekomen in Camp Nappstraumen!
Ieder half uur hebben we de AirTags gecontroleerd en telkens werden we weer teleurgesteld. Een flink deel van de bagage was nog nergens te bekennen. Daardoor konden we niet meer gaan vissen. Helaas. De volgende morgen vol goede moed de koffers uitpakken en een flinke hap eten naar binnen werken. Er was al verteld dat vissen vanaf het eerste uur niet zou lukken omdat de koffers er nog steeds niet waren. Goh, dat was even tot tien tellen zeg.
Om 9.30 uur kregen we uitleg over de boot. Gelukkig varen we in Zeeland ook gemiddeld 2x per week de Westerschelde en Noordzee op dus die uitleg was snel geregeld. Wel bijzonder om te zien dat je nooit de motor uit doet in Noorwegen. Maar of het nu Lowrance of Garmin is… uiteindelijk ga je de goede signalen wel herkennen. Eenmaal de spullen ontvangen was het voorslagen knopen, wartels steken en hup naar de boot. En dan denk je; Noorwegen, we gaan er even een paar vangen. Nou met windkrachtje 6 op je snuffert sta je in een nieuwe omgeving toch even te knipperen.
Eerste plekje was links van de vuurtoren, een beetje uit de wind en aan de kant. 3e worp gelijk een schitterende heilbot die volgde, tot bij de boot en toen iedereen hem gezien had dacht hij van… toch niet. Het gaf wel een stoot adrenaline, dat was het moment dat we dachten die heilbot dat komt wel goed. Binnen de tien worpen hadden we daar ook kleine kabeljauw. Maar ja, wij dachten Noorwegen, 10 worpen nog niet veel vis… beter verkassen.
Vol goede moed zijn we richting het noorden gegaan, daar na het eerste eiland zagen we al een muur van water niet mooi meer. De grens was dan ook al snel duidelijk. Bij het eiland waaide het echt heel hard maar de structuur zag er veelbelovend uit. Direct hadden we er wat kleine vis en opeens ook weer een heilbot, je raadt het nooit; op een pilker gevangen! Als dit het eerste uurtje vissen is in Nappstraumen dan snap je wel dat wij er zin in hadden. De eerste dag hebben we overal gezocht naar aantallen maar eigenlijk slecht kunnen vinden. Wel was het een prachtige ervaring en ook goed om te leren gaan met de boot.
Toen we terugkwamen bij het kamp stond er een team te glunderen. Die hadden net in een wolk meeuwen gezeten en flink gevangen. Na even navraag te hebben gedaan waar, gingen we heel snel even een pizza eten. Vervolgens direct het pak weer aan en naar die plek. Er was geen twijfel over mogelijk waar de vis zich bevond. De meeuwen wezen het wel even aan. Bij het naar buiten varen, 5 minuten van het kamp vandaan wemelde het van de meeuwen. En onder de meeuwen wemelde het van de koolvissen van 80 cm tot ruim over de meter. Deze aanbeten hadden we in het Zeeuwse nog niet gehad, wat was dit gaaf. De bemanning gaf brullen die je van Colijnsplaat tot aan Cadzand-Bad kon horen. Opvallend was de lengte van de drift, we bleven zeker 500 meter in de vis hangen waardoor we op 1 drift wel 3 à 4 mooie koolvissen konden drillen. Noorwegen dag 1 was geslaagd, het materiaal was getest en de verhalen werden gemaakt.
Dag 2 ging van start. Nieuwe plannen, verder naar buiten, kabeljauwen en koolvissen zoeken en zeker de heilbot niet overslaan. Wederom was het een dag met veel wind en zelfs ook wat regen. Veel boten vingen matige aantallen en zeker geen grote vissen. Die dag zijn we ver naar het zuiden gevaren maar niet echt successen kunnen boeken. Het mooiste moment was eigenlijk wel om met al die boten naar buiten te knallen, een soort line-up maar dan zonder een plan erachter! Na een korte pauze rond de groene staak, waar we een aantal mooie koolvissen scoorden werd het een taaie dag.
Uiteindelijk zijn de meesten net na de middag naar binnen gegaan om bij te komen. Echter Team Zeeland bleef gaan waar andere stopten, en zo gebeurde het dat we rond 15.00 wederom in een gigantische school met vis belandden. Net naast de groene staak, een soort van begrip in Napp, op een onderwatereiland ongeveer 300 meter van die staak vandaan en dan een drift bijna tot aan de zalmkwekerij. Dit geweld was nog heftiger dan de dag ervoor. 110 cm werd de grootste koolvis van dit spektakel en er werden kabeljauwen bij gevangen van 90 tot 101 cm. De kabeljauw zat op een gat van 42 meter terwijl de koolvissen meer rond de 30-32 meter zaten.
Deze week is wel gebleken dat de echt grote kabeljauwen onder de koolvissen zitten. Maar ga er maar aan staan… 2e dag Noorwegen, koolvissen die je hengel doormidden willen klappen… dan ga je niet snel peuteren aan een kabeljauw. Toch deed Albert dit stiekem, heel laag blijven, en dan om de zoveel tijd… ja hoor, we hebben weer een bakkertje! Deze ervaring was werkelijk geweldig en ik denk niet dat we die ooit nog gaan vergeten. De aantallen maar vooral ook het formaat waren echt bizar.
Moegestreden gingen we eerst thuis even een visje bakken met het idee daarna nog een keer op 5 minuten van het kamp de Nappstraumen leeg te trekken. Uiteindelijk zat er dag 2 praktisch geen koolvis dichtbij het kamp dus zijn we na ons visje te hebben gegeten gaan driften op heilbot. Die avond hadden we 2 missers, een hoop domme praat gedaan, uiteindelijk rond 23.00 in het zonnetje de haven opgezocht. Schitterend dagje!
Dag 3 werd een dagje met de gids. Helaas konden we nog steeds niet naar het noorden maar dat mocht de pret niet drukken. We begonnen weer op ons favoriete plekje, behoorlijk naar links bij de groene staak. Leuk om te zien dat veel boten juist rond die groene paal begonnen te hobbyen waar wij gelijk zeiden, je moet links aanhouden. Het is net als op de snelweg, gas erop! In een half uur tijd vingen we weer gigantisch veel koolvis, wel iets kleiner dan de andere dagen. De gids vond het dan ook zeer bijzonder dat we vroegen om verder te gaan en te gaan speuren naar dikke kabeljauwen. Want tja… we hadden er al wel wat gevangen maar nog geen aantallen en ook nog geen 110+.
Vanaf dat moment hebben we wel gezien wat een gids aan kennis heeft. Vooral op 50 meter diepte de beelden herkennen die kabeljauw laten zien. Zelf ving ik een beer van een kabeljauw, ruim 10 kg, maar deze wist te ontsnappen doordat de kieuwgreep mislukte bij de beste gids… zo zie je, het kan de besten overkomen. De vissen erna stond hij toch dapper met een gaf in zijn handen. Het was wel echt gaaf om te zien dat de techniek werkte en we mooie vissen vingen, ook schelvis. Die schelvissen hebben we ’s avonds gegeten en waren verrot lekker. De dag hebben we afgesloten met een paar lange driften op de heilbot, helaas leverde dat niet het gewenste resultaat op. Na een hapje eten zijn we ’s avonds nog een keer richting de groene staak gegaan maar de vis was toen even een deurtje verder denk ik.
Dag 4 was de zondag. Nadat we 3 dagen aan een stuk 10-12 uur per dag gevist hadden zijn we de dag rustig aan begonnen. Een rustdagje precies op de zondag is goed voor de mens. Wederom stond er die dag een behoorlijk windje, het idee was om eerst te proberen een paar schollen te vangen. Echter dreven we heel hard van z’n plek waardoor die beesten de kans niet kregen. Snel wat aasvis scoren en dan uren driften voor heilbot. Werkelijk bijna de hele middag gedrift, lekker in het zonnetje, mega relaxed genieten van de omgeving maar nul actie. De eerste dag hadden we 2 heilbotten gezien in een uur tijd, daarna speelden die krengen verstoppertje als een doorgewinterde talibanstrijder. Gezien wij beginnen te leven als het moeilijk wordt, hebben we werkelijk alles geprobeerd, het moest en zou gebeuren… maar helaas. Dan nog maar snel even een paar kabeljauwen en koolvissen vangen en op tijd een blik bier op het kamp.
Dag 5 stond alles weer strak, het materiaal was nagekeken, de kopjes waren weer fris, snel even de boot aftanken en tijd voor actie. Dit keer direct naar de groene staak knallen en daar wat aasvissen halen op een hoog taludje. Die aasvissen vangen ging heerlijk aan een wat langere zeebaarshengel… maar helaas, de pilker eronder werd prooi van een pluk begroeiing onderwater en onze Gijs dacht dat hij er wel net zoveel druk op kwijt kon als op de Penn Conflict… inschattingsfoutje… knak zei de hengel. Dat gezicht toen dat ding brak was me wel zoveel meer waard dan die hengel dat ik het nog steeds leuk vind.
Met de aasvissen gingen we die dag achter de kabeljauwen aan. Niet helemaal standaard misschien maar zeker effectief. Op de kabeljauwstek zo’n aasvis aan een korte onderlijn geknoopt en zakken maar. 2 hengels achterop en verder met de shad en pilker. Dit gaf succes en we vingen dan ook mooie kabeljauwen. De eerste 112 cm mocht ik op de meetlat leggen. Maar ook Albert ving beren van vissen waardoor we de moed er wel in hadden. De boot van Mark was ook mee en ving op dat moment schelvissen. Echter het echte partymomentje bleef nog even uit. De gids had nog een plekje genoemd verder naar het zuiden. Maar toen we daar onderweg naartoe waren lagen onze ingewanden geregeld in het luikje voorin terwijl we zelf nog achterop zaten. Het was echt niet te doen dat zeetje. En de ervaring leert ondertussen dat wanneer ik dat zeg de meeste mensen er minstens ook zo over denken.
Nog voordat we er waren blies de boot van Ovaa dit plan dan ook af. Zij gingen terug langs de kust richting de binnenkant. Wij bleven buiten hangen en gingen nog een paar kabeljauwen eruit trekken. Achteraf hadden we de goede keuze gemaakt om nog buiten te blijven. Na de diepe stekken afgevist te hebben gingen we nog wat eilandjes afvissen. Daar kwamen schitterende oranje gekleurde kabeljauwen vanaf. Prachtig om te zien! Maar de echte klapper moest nog komen… dag 6 zouden we rond 12.00 uur naar het noorden kunnen kregen we te horen. Dag 5 uiteraard weer afgesloten met een troll en drift sessie op de heilbot. Maar dat pokke ding zat nog steeds goed verstopt. 2x ging de slip af, 2x geen geluk.
Dag 6… hoe moet je zo’n dag beginnen uit te leggen. Laatste dag voor vertrek. Vanaf de middag naar het noorden volgens de berichten. Als kapiteins met een klein beetje ervaring hadden we samen de weerberichten eens bekeken. De overtuiging was er dat eerder ook moest lukken, de wind draaide al op tijd en de golven namen hard af. Dus om 8.00 uur de haven uit, aasvissen scoren bij de Glory Hole en dan de stoute schoenen aantrekken en naar buiten met de geit. Nog geen 20 minuten naar buiten varen en daar gaat de telefoon; Raffie. “Ha Lindert, ik zie dat je al flink in het noorden zit… hoe gaat het daar”. Dus ik zeg, er staat wel een kabbeltje maar de gemiddelde visser wordt hier niet zenuwachtig van… Misschien had een beetje nuance op zijn plaats geweest want daarna kwam natuurlijk het hele peloton. Bleek achteraf dat er een mannetje of 7 toch iets te veel last kregen van Neptunus.
Maar ja… bij ons in de boot ging het super goed en we stoomden rustig door. Hooguit riepen ze om de 2 minuten met zn 3en in koor; sodemieter wat een golf. Eenmaal op de eerste plek gekomen gingen we vissen… over de marifoon; Triple F (team naam) hoe gaat het?… antwoord: ken je het spelletje 4 op een rij. Even later, 8 op een rij, geen spelletje maar wel leuk… daarna 16 op een rij maar nu stop ik. Het was ongekend, een plaag vis die zijn weerga niet kent. Waar op de Noord ook, een stek die er volgens ons veelbelovend uitzag, bleek bingo.
Dat vissen zo makkelijk kon zijn wist ik niet. Het was werkelijk onmogelijk om niet te vangen. Leuk om te zien dat je dan al heel snel kritisch wordt en een verkassing gaat doen. Echter wel pas nadat een aantal polsen en armen het niet meer deden. Tijd om naar kindergarten te gaan en te proberen voor heilbot. Driften en werpen tegelijk, maar helaas voor ons de heilbot gaf wederom geen thuis. Wat een pokke beest is dat zeg. De andere boot had wel succes en die waren gelijk ook verpest, er moest er nog 1 komen en liefst natuurlijk groter dan de 112 cm. Respect hoeveel effort die erin hebben gelegd die dag en zeker ook met succes. Als op den duur het lood in de aasvis terug naar boven komt na een kneiterharde aanbeet weet je wel dat ze daar zitten.
Zelf hadden we het plan om voor de wedstrijd te proberen een kabeljauw of koolvis te pakken die richting 120 zou gaan. Dat moest wel genoeg zijn en was ook super leuk om te doen. Lekker actief en knallen. Nou dat hebben we geweten. Mark ging nog even afblussen op een school koolvis waar je u tegen zegt. Wij hebben de boot ernaast geparkeerd en zo stonden we continu met 8 man te rammen. Op den duur driftte onze boot per ongeluk van de koolvisplek naar een iets dieper deel: nog steeds koolvis, maar groter en in dieper water. Toen ik een tijdje de beelden zag dacht ik kabeljauwsignalen te herkennen van het moment met de gids… thanks gozer! Dat bleek goud te zijn.
Een crazy daisy zo groot als een fles cola eraan en zakken maar, onder de koolvis zien te komen zonder dat ze dat ding in z’n flikker bijten. Je raadt het al, dat lukte en hoe! Werkelijk de een na de andere geweldige kabeljauw kwam boven. Albert kwam ook op een 112 cm kabeljauw maar binnen een uur hadden we nog 6 meter-plus kabeljauwen erbij gevangen. De pakken gingen half uit, het water op onze rug, praktisch elke 10 minuten een kabeljauw met een bakkes als een skippybal. Dat is echt genieten eerste klas, dat went niet, dat verveelt niet, dat blijft gewoon mooi! Jaco verspeelde nog een gigantisch monster toen hij bijna boven was, die moest gewoon even bijkomen zo pittig was het om dat ding naar boven te krijgen.
We moesten nu wel geregeld even bijsturen om in de goede zone te zitten, te diep zitten ze niet meer. Onder de koolvis zaten de grootste. Zelf viste ik met verschillende kleuren draad, dat zou ik iedereen aanraden, je weet dan precies op welke diepte je vist, dus ook hoe ver je naar boven bent. Zo bleef ik op den duur hangen op het paarse draad, wetende dat ik naar blauw moest. Bleek dat de shad gewoon op een rug van koolvissen lag, te wachten om naar de echte dikke monsters te gaan. En had je 5 minuten geen beet van kabeljauw dan ging je gewoon lekker hard draaien en knalde er een koolvis op. Volgens mij is dit hoe het hoort te zijn in de beste droom van een visser. Uiteindelijk moesten we veel te vroeg naar onze zin stoppen, maar ook al moesten we om 00.00 stoppen, dan nog had het te vroeg geweest.
Moe maar voldaan, werkelijk met het zweet op ons paasei, zijn we naar de haven gevaren. Wat een afsluiter, wat een reis! Die avond was het geen Nappstraumen maar Sappstraumen. Grote verhalen delen en blikken bier naar binnen kieperen totdat de oogjes dicht vielen. Wat een dag!
Een visreis om niet snel meer te vergeten met dan aan de organisatie Linda en Raffie van Cordes Travel, 2027 is weer geboekt !
Lindert
